O engano como bandeira

|

Moito do acontecido esta semana ao redor das noticias que foron aparecendo sobre o máster presuntamente realizado por dona Cristina Cifuentes na Universidade Rey Juan Carlos de Madrid seméllame de suma gravidade. Resulta incrible, de non mediar ningún tipo de irregularidade, que, nestes tempos tan informatizados, nos días transcorridos desde que se coñeceu o presunto escándalo académico aínda non teña aparecido, ben exposta aos ollos da opinión pública, dos que escrupulosamente pagamos os nosos impostos -para que, entre outras cousas, poidan existir boas universidades-, a documentación que deixase claro se houbo ou non algún tipo de fraude. O único certo é que pasan os días e aínda non soubemos de ningunha dimisión, cese, proposta de sanción... Xa sabemos –parafraseando o grande Blas de Otero–que aquí non dimite nin dios. Asasinárono. Pero aínda así, algo podía ter acontecido. Creo que coñezo suficientemente ben o funcionamento da universidade. Trinta e sete anos de profesor, dezaoito deles como catedrático, ocupando cargos de responsabilidade académica –decano, director de departamento, vicepresidente do claustro, membro da xunta de goberno...– e, incluso, sindical –fun delegado en dúas ocasións–, penso que deben dar para iso. Outra cousa sería desidia. Hai seis anos decidín voluntariamente deixalo, principalmente, porque non gusto do sistema actual, este do Espazo Europeo de Educación Superior, este dos másteres. 
En fin, que á señora presidenta do PP da Comunidade de Madrid e da propia Comunidade se lle ocorreu poñerse a facer un máster. Estaba no seu dereito e a lei non lles impide aos que ostentan cargos políticos relevantes realizalos. Outra cosa é a conveniencia de facelo nese momento. A min, en ben do meu nome, desde logo que non se me ocorrería facer cousa tal. Regaláronllo, diría a xente. Logo está que hai que asistir ás aulas –hai alumnos que aseguran non recordar esta señora por elas– e un alto político non adoita ter horas libres fixas. 
Pero aquí non se trata só diso, senón de algo moito máis rechamante. O traballo fin de máster, por exemplo. Eu que son a cousa máis desordenada do mundo, sei perfectamente onde teño os meus títulos –non colgados, precisamente–, os exemplares das teses de licenciatura e doutoramento e as publicacións que conforman o meu currículo. E son un xubilado, e nada nostálxico. Que vexo gato encerrado, vamos.
A este paso, en nada, vai ser ben máis fácil acreditar na existencia dun ser superior que nas palabras de calquera das autoridades que nos rodean. Porque, como menten! E sen inmutarse, como se a cousa non fose con eles. 
 

O engano como bandeira