Un sábado de reflexión

|

Aínda que para un día como hoxe a lei electoral de 1985 establece que non se pode facer propaganda política nin pedir o voto a partir das 00.00 horas do día anterior á votación, non é menos certo que o sobrentendido desta disciplina legal é en se mesma un completo despropósito. 
O é, porque tras o máis que aparente mutismo político e mediático da xornada de reflexión, o verdadeiro suxeito de ponderación ten conexión cos programas electorais das forzas políticas concorrentes, cuxo contido na gran maioría dos casos son referentes de insolvencia, é dicir, papel mollado que non serve absolutamente para nada, pois ao non existir regulación de condición vinculante, calquera formación pode prometer o que se lle antolle porque os candidatos saben de antemán que co seu incumprimento non incorren en infracción legal, como tampouco, contraen responsabilidade de tipo algún, sendo boa mostra de tal apreciación a fraude histórica-electoral do bipartidismo,
Por iso é polo que preservar a véspera electoral a reflexionar sobre a entelequia publicitaria que de forma reincidente é utilizada durante a campaña electoral polas forzas políticas especializadas no engano, non pasa de ser un completo desvarío, e digo isto sendo respectuoso coas limitacións que para o día establece o marco legal, pero tamén atribuíndome o dereito que me asiste de reivindicar como propio o espírito de trinta e oito anos atrás coincidente coa celebración daquelas primeiras eleccións dunha recen nada democracia, que si tiña verdade na alma, categoría e maior espírito participativo, contra o que durante os últimos tempos non pasou de ser un xogo perverso no que sempre gañaron os mesmos e a voz de moitos quedou sen expresión.
Un réxime aparentemente administrado por unha clase política decrépita, que realmente foi manexado ata agora acorde á vontade de poderosas tramas financeiras sen nome nin rostro de referencia, e dicir, unha pérfida situación que permitiu a suplantación do mandato popular e onde os candidatos lonxe de manter a mensaxe dos seus respectivos programas, unha vez logrado o seu acceso ao poder, atribuíndose o dereito para decidir en nome da cidadanía non dubidaron en utilizar os resultados da súa astucia electoral en favor de intereses espurios. E isto dito en voz alta como denuncia dun modelo decadente, que de inmediato, debe ser substituído por algo mellor para evitar con iso a súa continuidade ao amparo de pantomimas e artificios, eludindo con iso o efecto chamada ao voto irresponsable e irreflexivo
Sobrando por tanto argumentos para afirmar que na longa viaxe desde a transición a clase política que nos conduciu ata aquí, fíxoo, depositando a soberanía do Estado a prazo fixo e sen intereses en mans do capital, e tal entrega, por extensión, converteu en refén destes marchantes ao conxunto da sociedade, tal é así, que motivado pola crise deseñada por eles mesmos, a cidadanía ao completo, para satisfacer as súas esixidas apetencias, viuse forzada a unha sucesión de sacrificios que desde a renuncia a dereitos sociais e prestacións públicas, restou calidade no ensino do mesmo xeito que aos niveis da sanidade pública ao tempo de precarizar o emprego facilitando o despedimento laboral, e todo isto, en razón á actitude entreguista dunha clase política mais encamiñada a satisfacer a voracidade dos mercados que en implementar modelos económicos ao servizo da xente. 
Situación expresiva conforme ata agora a democracia representativa neste país foi puro simulacro como pon de relevo a súa falta de autenticidade, tal é así, que despois que o Estado interviñese en rescate da banca privada con graves repercusións para o sector público e o empobrecemento sistemático da poboación. Agora, sexan as mesmas entidades financeiras rescatadas quen sen resarcimento previo impoñan a posta en práctica de duros axustes económicos, que ademais de abusivos e inmorais veñen acentuar a crise existente ao obrigar a adopción de dolorosos programas de axuste estrutural, forzando a posta en práctica dunha severa disciplina fiscal, nun país, onde a maioría social sofre nas súas propias carnes un proceso de descapitalización crecente e todo coa colaboración executora e aquiescencia dun poder político que por extenuado e inservible anula toda lexitimidade democrática, cuxo deterioración vese incrementado de escala polo empuxe da corrupción.
Ante tal deterioración a auténtica reflexión está servida, debendo valer para librar con éxito unha batalla de recuperación democrática e de hexemonía política, de tal modo, que desde unha nova orde podamos vencer a forte resistencia imposta polos lobbys de poder e impoñer en substitución a xerarquía democrática como norma de conduta; pois só desde esa perspectiva seremos capaces de alcanzar os obxectivos previstos, porque de non ser así, sen adxudicar protagonismo á primacía política, será a propia inercia dos poderes fácticos quen nos devolva ao momento de partida. 
En todo caso, non será a restrición reflexiva senón a liberdade de expresión o punto de partida adecuado para tomar nas nosas mans o futuro e darlle un envorco á situación. 
 

Un sábado de reflexión