NON CEXARÁ ESTE RAIO QUE ME HABITA?

|

Non cesará este raio que me habita o corazón de exasperadas feras...cantaba o poeta de Orihuela, Miguel Hernández, en O raio que non cesa. Hoxe cantámolo todos os galegos cando escoitamos día si e día tamén deturpar a nosa lingua.
É tanto o despropósito que xa non sabemos se é que o noso presidente se criou en bici de Castela aos Peares ou de Los Pilares a Castilla. Man a man coa presidenta do Parlamento, que trabuca axeno con alleo e semellantes. Cousas que ningún turista que se bote, nun arrouto, a falar galego, ousa dicir! Os meniños en etapa preoperacional e se me apurades até en etapa oral son quen de pronunciar estas verbas con correción. Mais o presidente da Xunta, hai uns días, botou a lingua a pacer e no medio da chacota a Podemos e ao Psoe dixo o cexas, en carosa referencia a Zapatero. Xa de non o chamar polo seu apelido podía telo traducido como limpafontes, ese insecto de longas patas que esvara pola tona dos ríos na primavera e verao e tense por bo medidor da calidade das augas. Non así o outro, o que non é hemíptero. Nós, os galegos, ficamos abraiados e os meniños que se examinan de galego, todos foron a dicir que o presi debería pasar polas aulas de novo, e iso a pesares do decreto de plurilingüismo!
Eu simplesmentes pregúntome por qué o presidente da Academia Galega, que tanto dá en velar pola lingua nosa e tanta mágoa amosa por que os nacionalistas a abafemos con abondosos ferrados de amor, non lle oferta a estes políticos que se disfrazan de galeguistas en vésperas eleitorais, uns cursiños de galego de balde. Non digo xa de linguaxe administrativa, porque para o que administran!. Non digo xa de inmersión lingüística, porque para o que asolagan na nosa lingua... teñen dabondo con catro libros elementais.
Agora ben enxergo por qué o presidente non quería respostarlle a aquel abesourado xornalista que lle pedía a súa obra preferida de Rosalía...e cun sorriso de pel de coello dicía polo baixiño: Poemas galegos, pode ser? Ou sexa, Cantares Gallegos!.
En calquera diccionario galego aparece a verba cella, do latín ciliu que provén de cilia. Na primeira das acepcións refírese á raia de pelos situada na parte superior da órbita do ollo, que serve para o protexer. Na segunda acepción alude á parte da fronte que sobresae por riba do ollo. E na derradeira acepción refírese á parte que sobresae cara ao exterior nalgúns obxectos. Mais no diccionario de Franco Grande cualifícase de celludo ou sobrancelludo a aquel que ten tan povoadas as cellas que se dan en unir no centro mesmo do narís. E así debe andar o nível lingüístico do noso presidente que, nin xiquer no proprio Parlamento é quen de arredar os tics casteláns do galego.
E así arríncase a beilar iotas porén ser a novena letra grega impropria, segundo a súa normativa, do alfabeto galego. A non ser que o señor presidente mudara á ortografía do acordo portugués. Mais é pouco probavel non xa porque vexa lusismos rexeitabeis por todos os recantos da patria, senón porque os nenos labregos desmemoriados seguen a ignorar que Galiza foi a orixe do condado de Portugal e un dos poucos reinos fortes da Península Ibérica cando os mouros erguían califatos no sul e os casteláns acornellábanse entre a poeira empobrecida da meseta. Eis por qué ninguén nos sabe explicar senón esa teima por escribir o galego nas cortes de Toledo e demais!.
De calquera maneira coido que non cesará este raio que nos habita, que non cesará esta terca estalagtita... entramentres teñamos unha consellería de Cultura que considera que meter o chimpín desbrozador da empresa amiga no Parque Arqueolóxico de Arte Rupestre de Campo Lameiro e danar gravemente a espiral dun petroglifo sexa somentes para eles un incidente puntual de relevancia mínima. Pode que se trate dunha confusión lingüística ao confundir (dado o seu pobre dominio do galego) petroglifo con grifo (non billa por onde sae a carosa auga) senón grifo, animal fabuloso da mitoloxía oriental metade aiga e metade león. Quizais que aquel que fora tamén conselleiro de cultura poida asesoralos un chisco agasallándolles con aquela súa obra que se titulaba Ai vai o grifón no vento!. E alá foi, coa maquinaria pesada que tanto temía Otero Pedraio, que tal día como hoxe estaría de aniversario.

NON CEXARÁ ESTE RAIO QUE ME HABITA?