A raposa no galiñeiro

|

No marco do ataque que está a padecer a sanidade pública, o Goberno Rajoy prepara unha nova acción, trasladando boa parte da exclusividade sobre a capacidade de dar “alta presunta”  en enfermidades ás mutuas laborais.
Este intento, sen precedente, vai no proxecto da iniciativa legal que vai regular os procesos de incapacidade temporal, é dicir ás baixas no traballo por causa de doenza común. Vese ás claras un notorio interese económico, xunta a influenza descarada, destas peculiares institucións.
As mutuas, que son asociacións de empresarios formalmente sen ánimo de lucro, xestionan tanto as continxencias profesionais como as comúns. Nos últimos anos, a maioría das empresas encomendaron a xestión das súas baixas comúns ás mutuas, en lugar de facelo ao INSS. Porén, estas queren máis poder aínda. Os gobernantes xogan do seu lado. É indiscutible. Esta política de baleirar progresivamente de competencias ao Sistema de Saúde Pública, polo que atinxe ao citado proxecto regulador establece que cando as mutuas consideren que o traballador pode non estar impedido para o traballo, poderán formular propostas motivadas de alta médica, dirixidas á inspección do servizo de saúde.
O inspector poderá, en cinco días, confirmar a proposta ou desestimala con motivos. No caso de que ao sexto dia a mutua non recibise noticia algunha entenderá como estimada a súa proposta de alta por silencio administrativo. A isto chámaselle “alta presunta”, nunha creativa achega ao argot legal. Pouco importa que a tal comunicación non teña chegado aos responsables médicos. Nin que realmente o traballador padeza unha enfermidade moi grave.
Ao día seguinte, a traballar. Xunto a inseguridade xurídica e o evidente desamparo para o traballador, xurde outra cuestión verdadeiramente inquietante, a do acceso ao historial médico da persoa afectada. Para operar deste xeito, os médicos da mutua, loxicamente deben poder acceder aos datos do paciente violándose así o segredo e a obriga de custodia que se supón no sistema público.
Datos clínicos da vida privada que ven puideran chegar a coñecemento e utilización perversa por parte das empresas que pagan ás mutuas. En todo caso, as mutuas como pagadoras da prestación pola baixa laboral, teñen demasiado interese económico en reducir os tempos de tal continxencia. Con esta nova atribución é como “poñer á raposa a coidar do galiñeiro”. O instinto é o que é.

A raposa no galiñeiro