EXPOSICIÓN

|

Estalido de cores, boureo, escandaleira cromática no mar o que plantexa diante das nosas retinas Carlos Barcón, pintor tan eficaz e seguro que podemos ir aos seus cadros sen posibilidade ningunha de erro. Desde a estricta convicción de que as súas mariñas (ou os seus gaiteiros) teñen fundamento e confort. E talento, enxeño e intelixencia.

Tamén esas maneiras explosivas como dun granado en outono que a mín fan por levarme a momentos insomnes cando preciso de consolo estético. Beleza convulsa, pois, fermosura comprimida no alto da onda, do vagallón, a que se atopa na pintura de Carlos, traballador arreo na súa “peniche” de Canido, a un paso de todo, mais tamén acomodado nunha altura da que descende a súa obra incesante. Como un lóstrego, un estalido, unha explosión. Estes días en Ferrol, en Real 44, cáseque en fronte do Capitol da miña mocidade. Onde vira nas películas que alí proxectaban todas as cores do mundo.

As que agora resume Barcón na súa maneira delicada (pero fortísima) de apreixoar o mar nas súas mans de pintor afoutado, mariñeiro de costume, patrón de alturas, capitán de cores dinamizadoras e, aínda, dinamitadas, na eclosión estética que procuro nun paseo ferrolán que me leva a Real, 44, onde Carlos expón nestes días tan revoltos e remexidos. Tan hiperbólicos. Como as marés da beleza dorida dos seus mares. Con barcos apontando ao mesmo ceo, habitados polos anxos mariños que Barcón tan ben define.

 

EXPOSICIÓN