A lóxica dun veto á corrupción

|

A preocupación dos españois pola corrupción lonxe de corresponderse coa condición de problema apremante que o CIS lle atribuía nos seus últimos barómetros de opinión, máis que unha apreciación solvente  resultou ser unha confusión entre percepción e realidade, distante con moito da condición atribuída de ser o  segundo problema do país, tras o paro, como tampouco, que a súa mal interpretada denominación reproduza a alarma  social nun de cada dous cidadáns.
Esa alomenos ten de ser a conclusión que se debe deducir a teor dos resultados electorais do 26-X, tendo en conta que o PP a pesar de evidenciar o papel protagonista na comisión de delitos de corrupción, o certo foi que lonxe de atopar neste lastre o seu verdadeiro rival nas urnas, non só non lle pasou factura senón que a pesar que os ventos dos escándalos soprábanlle en contra, un amplo segmento do electorado optou por referendar ao partido de Rajoy e afastar así toda posibilidade de mudanza na Moncloa.
Tal circunstancia por se mesma, é indicativa que a cidadanía no seu hipotético descoñecemento vinculou máis a corrupción ao uso partidista de tal fenómeno que á verdadeira dimensión do seu alcance; motivo que impediu espertar neles o receo suficiente como para considerar a transcendencia do asunto entre os problemas máis urxentes do país, e moito menos para situar o seu impacto social ao nivel doutros temas de máxima preocupación como resulta ser o paro. 
Pois se a apreciación cidadá sobre a devandita materia fose axustada á súa verdadeira magnitude, o correspondente sería que  a vontade popular máis que primar ao partido máis corrupto como foi o caso, pasáralle factura aos seus excesos inclinando a balanza electoral cara ao extremo oposto, e cando tal translación non se produce, todo apunta a indicar que a baixa preocupación que suscitan as prácticas corruptas na cidadanía, atende máis que nada á carencia de discusión pública sobre tan complexos manexos que ademais de impedir  o seu control e a súa redución, motiva afrontar a loita contra esta secuela coa seriedade debida.
Outra hipótese para considerar, é, que a suposta inconsciencia dos electores que co seu voto propiciaron o relanzamento do PP sexa totalmente apócrifa, e que o verdadeiramente certo sexa que os autores de tal proceder optasen  por apoiar a corrupción de forma consciente e deliberada, porque a pesar do seu arrastre de impureza, quizais este colectivo de controvertidos electores manteñan no seu proceder idéntico nivel de ética e calcado código de conduta que o utilizado polos gremialista da maldade  que durante décadas de forma continuada converteron ao país coas súas turbias prácticas nun reduto de corrupción de alta densidade; unha contrastada situación que por clara e patente ninguén pode zafarse dela aducindo inxenuidade.
É por iso que non sempre a indignación que suscita a corrupción vén acompañada da redención de contas nas urnas, e iso pola mala pedagoxía da nosa cultura política e a repercusión mediática da liña editorial duns medios de comunicación cada día máis politizados que acorde a criterios preestablecidos conducen a noticia a propio interese facendo que as denuncias sobre corrupción sexan demoledoras ou perdan toda credibilidade en función a criterios de afinidade ou disparidade política. Manipulación informativa cuxa verdadeira finalidade estivo orientada a reducir a mínimos ou desincentivar o impacto do castigo electoral, ou no seu caso, reverter a tendencia da opinión pública; arroupando con tenacidade extrema aos partidos de cabeceira para así poder neutralizar informativamente as acusacións sobre toda connotación con intereses espurios que puidesen ocasionarlle prexuízo nas urnas.
Por iso é polo que cando 500 políticos do PP constan como imputados  pola súa presunta implicación en casos de corrupción e as causas sucédense  de modo permanente, e cando á vista dos feitos o normal sería que a indignación social fixésese dona da situación en esixencia de cambios que puxesen límite a tan excedidos comportamentos, o certo é que aínda que a corrupción vese como un problema para o país, a situación lonxe de rexenerarse, mediante  manobras de camuflaxe mediática condúcese de mal a peor como demostra a situación duns políticos corruptos mantendo intacta a súa popularidade mentres o merecido castigo nas urnas é reemplazado nos comicios polo contrasesno dunha recompensa electoral.
O todo vale da adulteración democrática non debe ser aceptado como un paso correcto, pois máis alá de calquera manobra electoralista o verdadeiro desafío que se debe marcar este país, é afianzar o Estado de dereito como pedra angular do exercicio do bo goberno e de rexeneración da vida pública, e ese labor debe ser afrontado por xente integra, que nunca, por quen institucionalizo a corrupción coas súas prácticas políticas.

A lóxica dun veto á corrupción