Viaxe ao estranxeiro

|

Alá a principios dos anos sesenta do século pasado, un galaico de vinte primaveras marchou ao estranxeiro, lugar que para el era todo o globo terráqueo que se estendía un pouco máis de dez quilómetros da súa casucha. Nin sequera os seus pais o levaran ao especialista a Santiago e o único vehículo propulsado por outra tracción que non fose animal que viu era o Castromil, que levaba ás mozas ás feiras e aos rapaces maiores que el ao servizo militar. Incluso unha vez que subiu a un monte estrañouse de que houbese máis terra firme, aínda que xa o sospeitaba porque dalgún lado tiñan que chegar as voces do xeneralísmo e os goles do Real Madrid. Así que cando tivo ocasión, deixouse convencer para escapar ao estranxeiro, que viña estando en Nuremberg e a unha semana de viaxe en tren.

Comezou a traballar nunha factoría de automóbiles e a vivir no barracón que a empresa habilitou para a man de obra foránea. Como non se entendía moito co idioma do resto de peninsulares, que para el era tan difícil como o alemán, e como non tiña grandes compromisos monetarios na súa aldea, deixouse levar pola vida dispersa da mocidade os días que podía e só enviaba á casa algúns marcos de vez en cando, que eran máis que suficientes para que a súa familia sobrevivise.

Tardou uns cincuenta anos en regresar á aldea, nin sequera asistiu aos enterros dos seus pais nin casamentos nin ningunha outra encomenda na que era necesaria a súa presenza. As máis das veces as noticias chegaban con semanas de atraso e outras nin sequera abría as cartas cando alguén llas facía chegar aos seus outros domicilios por onde viviu, desde que se deu de conta que o estranxeiro era máis extenso e que as mulleres alemás eran moi frías menos na intimidade e ante este descubrimento fixo voda con unha de Ulm, a onde arribou de xefe de montaxes dos asentos dos autobuses Setra, antes de que a fábrica se lease coa vascongada de Seida. Quen lle ía dicir que os castromiles azuis escuros pasaran polo seu despacho, pensou en máis dunha ocasión cando a tecnoloxía e a televisión lle permitiron ver estampas galaicas con aqueles autobuses bautizados con nomes dos que nunca oíu falar, como Blanco Amor, Castelao, Risco...

Aquel verán que regresou, arrendou unha casa ao lado do mar, porque aínda nunca vira na súa vida a auga oceánica. Ao día de estar por aquelas terras leu nun cartel o anuncio da décima festa do emigrante. Regresou a Alemaña aquel mesmo día, desta vez en avión e con unha teutona ao lado e non quixo saber máis nada das terras galaicas.

Un día contou o sucedido a outro coñecido. Resulta que non entendía como un pobo, un conxunto de seres humanos, celebrase a súa desgraza e o seu fracaso como sociedade con gaitas, polbo e orquestras. Non lle estrañaba que os galaicos se extinguisen.

 

Viaxe ao estranxeiro