Miércoles 21.11.2018
La Opinión de

Oliver Villar

Hai dez anos eu fora a Cartagena, entrevistar para DdF a Don Ángel

Tango

Eu tivera un parente que morreu sen estar estado nunca en Buenos Aires

Lá vai Benedicto

Ano e medio despois de que marchara Bibiano lá que se nos

Pinchecarneiro

O que fai Manuel Pombo, ferrolán, tan ferrolán como dicir

Luis Bajo Cao

Na miña época “Miudiño”, neste xornal do que son adepto, tiven un antagonista

tena

Cruzaba o Cerro del Espino Miguel Ángel Tena no que sabía –sabíamos- a súa marcha  logo da...

Verde pradeira

A d´A Malata está murcha últimamente. O que nos ten moi apenados

Adeus, Xohana

Aínda que nacera en Santiago Xohana Torres era tan de Ferrol como a Porta do Dique. Ese Lorref dos seus poemas

Manolito o farmacéutico

Non vía eu estes días, con luz de agosto, a Manolito “O Farmacéutico”.

SAUDADES DE MARCIAL

Un chisco perdido nun carrusel de cousas, boas, regulares, algunha

Parabéns florentinos

Escribo este artigo desde Florencia, harmónica capital da Toscana, onde chego despois de capear un trebón ben duro ao longo dos Apeninos.

Tempest

Novo disco de Dylan. Un anel máis nunha argola ben comprida. Ah, mais desta volta, con esa voz de vello que renxe cal o ferrovello dos tranvías que cantara Celso Emilio, Dylan anova o prodixio que coidabamos imposible. E é que o de Duluth ven de ciar no tempo, ven de voltar senón a “Blonde on Blonde” si a “Blood On The Tracks”, por citar unha referencia básica.

Tempest

Novo disco de Dylan. Un anel máis nunha argola ben comprida. Ah, mais desta volta, con esa voz de vello que renxe cal o ferrovello dos tranvías que cantara Celso Emilio, Dylan anova o prodixio que coidabamos imposible. E é que o de Duluth ven de ciar no tempo, ven de voltar senón a “Blonde on Blonde” si a “Blood On The Tracks”, por citar unha referencia básica.

Manriqueña

Percorrendo Lanzarote, facendo miña aos catro pontos cardinais unha illa que de Sur a Norte apenas se mide oitenta quilómetros, pensaba na benzón que foi que alí nacera César Manrique. Quen logo dun periplo ben intenso, guerra civil incluída, estadías en Madrid e Nova York, volveu ás orixes.
Artículo destacado

Cachita

ni recuerdo de Cachita Núñez es tan lejano como los días de la plaza de España, donde compartimos vivienda. Yo, uno más de tanta cativería del “boom” demográfico de aquellos años, ella, madre de familia numerosa, y persona arrolladora, de rompe y rasga, se decía entonces.  Recuerdo con nitidez a su padre, el almirante don Indalecio Núñez Quijano, metiendo en su vehículo niños y niños,…
Lo más...