• Domingo, 19 de Noviembre de 2017

O crepúsculo dos mass media

Expresar o que un pensa é simplemente facer o correcto, é dicir, manter unha actitude que nada ten que ver con dicir o que convén, e moito menos, con recrear a apetencia auditiva do interlocutor.
 

Expresar o que un pensa é simplemente facer o correcto, é dicir, manter unha actitude que nada ten que ver con dicir o que convén, e moito menos, con recrear a apetencia auditiva do interlocutor, pois en todo momento o congruente é proceder con coraxe e valentía á marxe da aceptación ou rexeitamento que a túa opinión xere nos demais, sendo procedente traer a colación respecto diso o considerando de George Orwel no que refería, que a liberdade de expresión é dicir o que a xente non quere oír. 
Agora ben, deixando de lado a esfera das ideas persoais, e situándonos no ámbito dos comunicadores de información, cae de caixón que o patrón de conduta non pode de ningún xeito manter analoxía co anterior, pois no exercicio xornalístico non cabe ser cativo dun mesmo, tendo en conta que o desempeño desta actividade leva implícita a prospección dos acontecementos , para desde a obxectividade e o rigor ,lograr discernir a verdade da mentira para unha vez resolta esta premisa de forma enteiramente independente, sen presións nin coaccións exercer libremente o xornalismo coa máxima fiabilidade posible.
Pero corren malos tempos para o disciplinado desempeño de tal actividade, e iso, en razón a vínculos de dependencia que representa o feito que a maioría do establishment mediático e donos dos medios de comunicación manteñen como obxectivo o control sistemático e efectivo da información, o que limita a neutralidade no labor da función dos profesionais do gremio, que por imperativo, máis que instruír a verdade, a súa actividade está subordinada ao cumprimento das estratexias de comunicación corporativa ditadas por quen son realmente os propietarios do sistema, daqueles medios de difusión que teñen establecido como principal obxectivo escravizar e conducir a opinión pública acorde ao deseño dos seus criterios.
É destacable o feito que cada día os medios de comunicación están en menos mans, un feito que ademais de non ser saudable para a práctica xornalística tampouco o é para a democracia, tendo en conta que a libre concorrencia no negocio mediático sen limitación de incompatibilidades, favorece que a información e a liberdade de expresión estean subxugadas á manipulación dos intereses bastardos duns investidores que mais que albergar vocación cara á actividade utilizan o seu dominio como estrataxema para favorecer a consecución do seu principal obxectivo, que non é outro que a consecución do control total do poder político e económico.
A degradación da situación é alarmante, tendo presente que os medios de comunicación de masas forman parte da vida cotiá da cidadanía e da súa relación co sistema político, por iso é polo que toda alteración que trastorne a esencia do xornalismo como busca e posterior difusión dos feitos, supón unha descapitalización da súa función orixinal como garante da liberdade de expresión, de control ao goberno dos demais poderes establecidos; circunstancia que por tanto, debe ser concibida como un proceder involutivo que tense de combater por todos os medios, en razón ao negativo efecto da súa repercusión na continuidade de expectativas da cidadanía e na pervivencia dos seus propios dereitos.
O xornalismo está sumido na peor encrucillada da súa historia, unha circunstancia que sumada á falta de credibilidade e á ausencia do sentido de oficio fai que a profesión xornalística atravese un dos momentos máis críticos dos últimos tempos, causado todo iso, ademais de por os efectos da crise xeral, pola perda de imparcialidade e a renuncia expresa á función profesional e o axuste en suplencia aos cambios na liña informativa ditada polos intrusos propietarios dos medios, en liña a permutar o código deontolóxico polo impropio procedemento de transcribir aventuradamente comunicados, declaracións e demais noticias sen medir o alcance da súa fiabilidade, outorgando rango de feito certo aínda a risco de estar a reproducir mentiras como vén delatando o proceder cotián.
Resulta reprobábel a función de quen acomoda a verdade informativa recollida na rúa aos desexos do medio de comunicación, por constituír tal manobra unha das violacións máis humillantes para o quefacer xornalístico, pero o verdadeiro descrédito profesional do gremio ten de adxudicarse a quen ostenta a condición de estrelas mediáticas, eses persoeiros acuñados con distintivo de calidade na mass media a pesar de ter demostrado coas súas prácticas circenses ser a antítese do xornalismo, por canto a falta de escrúpulos no seu proceder dá paso ao acoso e o envilecemento que mesturado co insulto e a provocación transforman o que debese ser unha digna profesión en lixo mediático, e aos seus protagonistas, en esperpentos da súa propia estulticia.
Un fenómeno de deterioración profesional que resulta ser a orixe e motivo da total perda de crédito, e factor determinante da paulatina asfixia que sofre quen exerce de forma decentes a actividade xornalística.