Paso de peóns
Diego R. Piñón
RECONTO
Deixabamos hai quince días un Estado do Benestar quebrado e afundíndose morto cual Titanic, en augas xeadas e tenebrosas. Coma no famoso barco,as xentes máis perxudicadas situanse tamén na segunda e terceira clase. Persoas confiadas e alleas ás rutas de presunta prosperidade elexidas polos respectivos capitáns e oficiais. Erraron. E o prezo a pagar será excesivamente alto. Tras o tráxico suceso, con perspectiva, é hora do reconto dos danos causados, de analizar as consecuencias que provocará. 1-A
RÉQUIEM
No tenemos dinero para pagar los servicios públicos”. A frase lapidaria do presidente do Goberno de España define con rotundidade a onde nos levaron as políticas, as xestións e as decisións do último decenio. Aclara tamén todas as mentiras que uns e outros nos contaron nas campañas electorais. As alforxas do Estado xa non son só da cidadanía, que atemorizada e inmovilizada, ve como son apresadas cada día polos bandidos do século XXI.
As medidas adoptadas en sistemas tan sensibles como o de pensións, sanidade, educación, servizos sociais, dependencia, e esa frase demoledora, confirman e cert
As medidas adoptadas en sistemas tan sensibles como o de pensións, sanidade, educación, servizos sociais, dependencia, e esa frase demoledora, confirman e cert
CAFÉ
Houbo un tempo no que a Consellería de Traballo e Benestar de distintos gobernos da Xunta, chamaba con insistencia ós Concellos para que contratasen persoal (axentes de empleo, axentes dos bancos do tempo...,) ó amparo das súas subvencións. Era tal o caudal, de fondos europeos principalmente, que daban igual as razóns coherentes do seu rexeitamento por parte dalgunhas corporacións. Non importaba a oportunidade, as duplicidades nas funcións, o espazo físico, os medios técnicos e materiais para os novos profesionais non necesarios en moitos casos. Había café para todos, café aparentemente bo. E era a Xunta quen poñía cadeiras, mesa, mantel, cubertos,
ENCALLADOS
O servizo de valoración e orientación de discapacidades da Xunta en Ferrol está de novo totalmente atascado.Arredor de 4.000 expedientes atopanse encallados nas súas dependencias. A espera mínima é de 24 meses para os ordinarios e de catro para os de urxencia. Demasiado, a máis longa de toda Galicia. Noutras comarcas e provincias a media xeral sitúase nos 5 meses. A gran extensión territorial e poboacional que abarca a súa zona de influencia (Ferrolterra, Eume, Ortegal) a depresión económica da mesma, o carácter reivindicativo da súa xente, e principalmente a existencia de
CONFUSIÓN
No proceso de fusión de concellos imposta dende arriba, algúns xa tiveron nestes últimos días o seu momento de gloria, a foto que tanto buscaban. Quedou claro ademáis que os estudos e a planificación territorial ordeada, seria e rigurosa do tema, a transparencia, a negociacióna vontade e a opinión de todos os representantes electosmesmo da propia cidadanía non interesaban para nada.
Página 1 de 9
