Miudiño
Vicente Araguas
MERCEDES
Véxoa no Empedrón dos anos cincuenta, con aquela voz doce e a ollada tan clara que viñeran con ela do seu Pontedeume natal. Casara con Elisardo Foira, da Fundición, así, en maiúscula, máis gloriosa en moitos quilómetros ao redor, e podo velos na lembranza do Camiño Vello, talvez ao redor da fogueira de San Xoán, cando a cativallada mirabamos abraiados para aqueles lumes que facían por chegar ao ceo de Xuvia. Cando Xuvia era un mundo pequeno pero grande, e a estrada viña beireada por plátanos de paseo cunha franxa pintada de branco, e no Hispano-Argentino había sillóns
COMUNIÓN
O sábado último, calores de estrea, asistín á primeira comunión do meu sobriño Javier Molinero. Fun a ela desde o convencemento de que non se trataba dun acto social. Por máis que a sociedade de hoxe, mentireira por definición (e así nos vai coa famosa crise, cos “millonetis” máis “millonetis” aínda), pretenda facer destes actos un baile de disfraces, banquete incluído. Non era o caso. Se este cativo foi comungar, quen o levaba era consciente do que estaban a facer, tomando a ceremonia con delicadeza e –aínda–
NECTURNO
A noite do partido, dese que me tiña o corazón “partío”, a xente, a boa xente do Atlético de Madrid, tantos, tantos que mentira semella, tomaran o centro de Madrid. Para ver nos bares o encontro e logo baixar á fonte de “Necturno” (xuro que hai moito madrileño que pronuncia así Neptuno, como din, involuntariamente poéticos, “insulas” por ínfulas, “taxis” por taxi, “rintintín” por
DE PASEO
O outro día dicía pola radio un nachiño de Sevilla que este ano a “Feria” da súa cidade lembraba aquelas tan cotrosas dos anos corenta. Os “señoritos” a cabalo e os de a pé a mirar a estes e a pasear, a pasear moito, a rachar zapatos ou alpargatas, sen entrar nas casetas. Que, consecuentemente, sufriron desta volta perdas importantes. A maldita crise, lástima fora. Que me fai pensar se a Rúa Real de Ferrol non volverá ser o paseo aberto que foi. Co persoal de enriba para abaixo, unha e outra vez, a cruzar olladas e saúdos. Isto no inverno. Que no verán (eu xa non o collín, pero si
PARTÍO
A verdade, a verdade da boa (hainas malas ou malísimas) é que o meu clube é o Racing. Xa saben, un poderá mudar de parella, de traballo, mesmo de opción política, mais os ben nacidos xamais torceremos por outro equipo que por aquel que nos veu dado de familia ou polo que optamos de cativiños.
Dito isto quero sinalar que as miñas segundas opcións, Deportivo á parte (sempre e cando non estea na mesmo división que o Racing, cousa pouco probable hoxe e nos anos
Dito isto quero sinalar que as miñas segundas opcións, Deportivo á parte (sempre e cando non estea na mesmo división que o Racing, cousa pouco probable hoxe e nos anos
Página 1 de 136
