Noticias de Galicia, España y del mundo - Diario de Ferrol

Non quero esaxerar nin alarmar nin amolar cando digo que o noso estaleiro está baixo mínimos pero, ao meu xuízo, a cousa é cada día máis crítica con tendencia a empeorar e precisa dunha urxente solución. Estas opinións miñas vense reforzadas polo magnífico artigo do presidente de Ferrol Metropoli, home de ampla e demostrada experiencia. En el expón a situación actual e presenta razóns e alternativas válidas para paliala. O artigo titulase “Ferrolterra y sus circunstancias. Una aportación de futuro”. O malo é que algunha das súas solucións xa se viron defraudadas estes últimos días. Parece ser que o dique flotante, segundo informa a prensa, non se vai facer, disque non é necesario. As outras alternativas, que son a construción dunha sexta fragata e dun novo Juan Carlos I, están por ver. Non hai moitas razóns para o optimismo.
Como esa Lei de Murphy, que di que se algo pode ir a peor irá a peor, semella que se cumpre inexorablemente, agora resulta que o orzamento presentado por Navantia para a construción dun buque loxístico para Noruega, foi rexeitado por ser máis elevado que o de outros licitantes o que non é doado de entender cando o noso estaleiro acaba de rematar con éxito a construción de cinco fragatas para a Armada norueguesa. Un proxecto desenrolado a enteira satisfacción de ambas partes despois de solucionar non poucos problemas inherentes a este tipo de programas. Hoxe en día os noruegueses son coñecedores da nosa capacidade tecnolóxica, o que debería significar moito camiño andado para a contratación dun novo buque que, por riba, é un prototipo xa construído para a nosa Armada. Por estas e por outras razóns non se entende moi ben o rexeitamento porque, en pura lóxica, ningún estaleiro está en condicións de presentar un orzamento mellor que o noso.
Navantia non pode, de ningún xeito, perder estes contratos, debería firmalos se é preciso sen beneficio, co gallo de manter a actividade na factoría evitando así o dramático paro que se aveciña en Ferrol e na súa bisbarra.
E que ninguén me tache de agoireiro.