Ferrol Domingo 14 de Marzo de 2010


Curas casados, la experiencia vital desde el matrimonio

Arriba, Antón Aneiros y su familia. Abajo, Juan Rodríguez L.P / C.C.

Reportaje de Nicolás Vidal

El tema de los curas casados y el límite de su ejercicio parece ser la piedra en el camino con la que la Iglesia se topa cada cierto tiempo. El último ejemplo de momento ha sido la polémica vivida durante los últimos días entre los obispados de Santiago y Mondoñedo-Ferrol y el sacerdote y teólogo Victorino Pérez Prieto por las labores que éste, casado por lo civil, desarrollaba en una parroquia de A Coruña.

Párroco durante años de San Xoán de Filgueira, Anxo Currás, casado hace quince años y secularizado desde 1992 destaca que “a min no caso de Victorino sorprendeume que o bispado sacase rapidamente os códigos de dereito canónico 1394 e 1044. Ségueme parecendo unha Igrexa de curias e cánones e pouco evanxeo e diálogo”, comenta. “Para min secularizarme non foi un trauma; non estaba de acordo cunha Igrexa que lle daba a comuñón a Pinochet e a Videla. O de casar foi posterior, e estou moi contento de telo feito”. En la actualidad Currás pasa buena parte del año en Madrid, donde está ligado a comunidades cristianas de base y al proyecto Cristianos para el Socialismo.

Hasta el año 1990 Ramón Raña fue cura en varias parroquias de San Sadurniño. En la actualidad, ya jubilado, colabora en una parroquia de la ciudad de Cáceres donde, junto con su mujer, da clases a adultos analfabetos. “Secularizarme foi unha loita interna, complexa -recuerda-. Por unha banda era claro que a xente quería certos sacramentos e ritos por estética máis que por crer neles: a xente casaba porque era “máis bonito” e parecía que só os enterros eran algo serio. Logo, cruzóuseme o cansanzo cunha relación persoal que desenbocou na miña secularización e no meu matrimonio”.

Una nueva estructura > Preguntado si de poder casarse seguiría como párroco, Raña confiesa que “si, pero non ao estilo de antes, como crego funcionario, senón como membro dunha comunidade que podes presidir pero todo moito máis aberto”. Finalmente, el ex párroco de San Sadurniño se manifiesta pesimista a la hora de ver unha Iglesia sin celibato. “Sería iluso pensalo, xa non esperalo. Non o vexo, sería o normal, pero habería que estruturar a iglesia doutro xeito: non é o mesmo que o bispo che mande a Ribadeo sabendo que só dependes de ti, que ter que sopesar o traballo da túa muller e o colexio dos teus fillos”, concluye.

Liberación > “Para min a secularización supuxo unha liberación”, recuerda Antonio Martínez Aneiros, ex párroco de San Pablo y ex diputado del Parlamento de Galicia, casado y con hijos. Aneiros recuerda el compromiso con las clases más desfavorecidas en el Ferrol de los años 70, tiempo de huelgas contra el franquismo y de hechos como los asesinatos de marzo del 72, cuando pronunció la homilia por la que la dictadura lo mandó dos meses a la cárcel. “Estamos a principio dos anos 70 e eu vexo que o que predicou o Concilio Vaticano II, de abrirse á realidade, non o estabamos conseguindo. A relixión non estaba a dar respostas aos problemas da xente. Xunto con ese panorama, a nivel persoal eu víame só, sen expresión na vida afectiva. Para min a secularización supuxo unha liberación”.

En la actualidad, Aneiros colabora con Redes Cristianas, que coordina a 170 grupos de base por toda España, y se mantiene crítico con elementos de la estructura litúrgica oficial: “mentres celebrar unha misa sexa un poder, estou en contra diso”, sostiene, mientras receta diálogo para resolver conflictos como los vividos entre el obispado y el sacerdote Victorino Prieto. “El debería ser chamado para dialogar, non tratado na prensa a través de escritos. Na Igrexa as diferencias non se deben resolver con poder, senón con diálogo”.

Cubrir un vacío > “O que máis inflúe é o sentido de baleiro, e tratas de encher ese baleiro. A Deus grazas manteño a mesma fe e admiro aos sacerdotes. Gustaríame que houbera máis e manteño unha relación excelente e viva coa Igrexa institucional”. Así habla Juan Rodríguez, desde la tienda de muebles en la que trabaja. Casado hace 27 años, y con cinco hijos, este nedense fue durante una década formador y delegado de vocaciones del seminario de Mondoñedo. “Non creo que haxa contradición en ser formador de vocacións e logo acabar pedindo a dispensa do ministerio. Un ten que ser consecuente coa súa conciencia, sobre todo cando non pode ser un gran e bo sacerdote, que era o que eu quería. Despois nunca ocultei nada a ninguén, nin á sociedade nin á miña familia”.

En cuanto al gran número de curas casados que tiene la Iglesia, Juan sostiene que “a xerarquía eclesiástica padece certa soberbia por desprezar a persoas formadas que poden traballar moito por ela, non necesariamente levando unha parroquia. Se son empresario e me faltan traballadores e os hai no paro, vou a por eles, así de claro”.


Portada | Opinión | Ferrol | Narón | Comarcas |
Galicia | Deportes | España | Mundo | Economía |
Sociedad | Última Página | El tiempo |
Titulares | Servicios | Agenda | Exposiciones |
Cartelera | Correo |