Opinión Domingo 30 de Noviembre de 2008


UNA IDEA

LUÍS DA SILVA VICENTE ARAGUAS

Se me ha ocurrido una idea genial que voy a regalar a la concejala (nueva) de cultura y al concejal (nuevo) de turismo. Fui a dar una vuelta por Caranza y vi lo que podría haber sido el auditorio municipal. Un esqueleto mondo y lirondo, una tontería, un pedazo de hormigón sin xeito habitado por gatos y pajarracos. Pero ¡oh, sorpresa!, allí está el jardín botánico que Ferrol necesitaba y nunca se había atrevido a hacer. Encontré tojo, toxo (Ulex europaeus L.); sauce, salgueiro (Salix alba); laurel, loureiro (Laurus nobilis L.); aliso, ameneiro (Alnus glutinosa L.); acedera, vinagreira (Rumex acetosa L.); hinojo, fiuncho (Foenicum vulgare Miller); saúco, sabugueiro (Sambucus nigra L.); retama negra, xesta (Sarothamnus scoparius Wimmer); abedul, bidueiro (Betula verricosa Ehrh.); avellano, aveleira (Corylus avellana L.); ortiga mayor, urtiga (Urtica dioica L.); boj, buxo (Buxus sempervirens L.); digital, dedaleira (Digitalis purpurea L.); hierbabuena, rótela (Mentha sativa L.); hiedra … y muchas otras plantas que no recuerdo o a las que no sé ponerles nombre porque mi cultura botánica es muy pobre. Está chupado: unas plaquitas de metacrilato con esos nombres, un euro por persona a cambio de un folletito con la descripción, hábitat y usos de cada plantica y a presumir de cantidad y variedad de especies. No hay problema: el terreno es municipal y la Xunta no terminará jamás el auditorio, así que montamos allí un centro de interpretación de la flora local y a esperar a los turistas. Máis apelido de posguerra que o auténtico de Juan Marsé, isto é, Faneca, non o hai. E sen dúbida que falar de Marsé, Premio Cervantes do trinque, é facelo do novelista que mellor collera o ton aos anos de chumbo (máis que de ferro), porque -á parte de todo- foron unha lata, un bodrio onde o pracenteiro estaba máis que prohibido. Marsé recria aquilo, co cinema como bálsamo contra de tanta mágoa (Cabrera Infante noutras latitudes lembra aqueles anos como os da escolla entre cine ou sardiña, película ou cea), Barbara Stanwyck, por exemplo, para sobrevivir. E ese vai ser o Marsé que ature o paso do tempo. Con títulos como “Si te dicen que caí”.

Ora, para mín o Marsé máis xenial é o de “Últimas tardes con Teresa”, unha das miñas vinte novelas -poñamos- decisiva. A historia do lumpen que se coa nunha festa, para ligar coa fámula (pensando que o fai coa señorita). Da que fica namoradísimo. E vai a seño, progre de manual, é pensa que está diante dun “charnego” politizado. Cando o bo do Pijoaparte non dá distinguido entre unha lipotimia e unha linotipia. Con semellantes vimbios Juan Marsé artellou a mellor novela española do franquismo. E a entrada en materia marsiana aínda hoxe insustituible. Porque o último da súa producción, infumable “Canciones de amor en Lolita’s Club”, non está a altura do autor de “La oscura historia de la prima Montse”. Mais o Marsé óptimo, a Faneca Bravísima, o que imortaliza a Teresa Serrat e ao Pijoaparte.

 

Portada | Opinión | Ferrol | Narón | Comarcas |
Galicia | Deportes | España | Mundo | Economía |
Sociedad | Comunicación | Última Página | El tiempo |
Titulares | Servicios | Agenda | Exposiciones |
Cartelera | Correo |