• Miércoles, 16 de Agosto de 2017

O soño da razón

Por aí segue Paco Montero, Mandía-Serantes (1945), mítico cantante de Os Tamara, xunto con Pucho Boedo. Con quen aprenderamos –un supoñer- bailar “sirtaki” nos anos aqueles tan bailóns como anseiabamos selo nós.

O soño da razón
Paco Montero, durante un concerto en compaña do pianista Andrés Pazos celebrado en 2014 no Auditorio Xan Viaño
Paco Montero, durante un concerto en compaña do pianista Andrés Pazos celebrado en 2014 no Auditorio Xan Viaño

Por aí segue Paco Montero, Mandía-Serantes (1945), mítico cantante de Os Tamara, xunto con Pucho Boedo. Con quen aprenderamos –un supoñer- bailar “sirtaki” nos anos aqueles tan bailóns como anseiabamos selo nós. A quen fóramos escoitando en todas as verbenas de verán, a bordo Paco Montero de orquestras que se chamaban Bellas Farto ou Saratoga, subidos nós en soños de dous ou tres minutos, o que duraban aquelas pezas, mentres que Santi Par, outro craque, musitaba aquilo de: “Arrimen sus caritas”. Momentos de gloria, ás veces tamén de paixón, ao ritmo dunha canción de Roy Etzel que se chamaba El silencio. Mais, tantos anos despois, por aí segue Paco Montero, a piques de poñer ¡por fin! en marcha un vello proxecto, o de estrear unha ópera da súa autoría, chamada Xélmirez e Alfonso VII, libreto e partitura, xa digo, nados no seu maxín de vello canfurneiro, coetáneo meu, os dous procedentes duns anos en que compría afiar o enxeño ante/entre tanta carencia.

“Certo que daquela había pouca cousa con que se entreter un. A min, xa ves, dérame por cantar as cancións de Joselito, subido nas mesas de mármore dos bares da Mandíá da miña nenez. Ese foi o meu bautismo musical. Non, nunca batín con Joselito, si con tantos outros cos que teño cantado. Aquí ao lado, sen ir máis lonxe, na Salsa Perla, de Perlío, Camilo Sesto, Fórmula V, Michel, Raphael e demais. Alternei, en cambio, con Marisol, non cando era nena prodixio, senón máis tarde, ao ser os dous producidos por Juan Pardo. O que xa é outra historia, tamén dun desencontro o que eu tivera con Juan; nada do outro mundo, simplemente tíñamos maneiras diferentes de entender as cancións e, sobre todo, o xeito de cantalas. Eu para iso son moi testudo. Xa desde que de moi novo competía naquel concurso que se celebraba en Ferrol, ano 1958, semifinais no Rena, finais no Jofre, que se camaba “Camino de la Fama”.

Teño idea dese concurso, tamén doutros semellantes, retransmitidos por Radio Ferrol, co Benito Vázquez e Panchete, que recorde agora, ao leme do micrófono. Tempos nos que había unha actividade musical en Ferrol moi chamativa. En paralelo, desde logo, co bulir dun núcleo urbano ben poboado que suplía, como sinalou Paco Montero, as carencias con imaxinacion e ganas de vivir. As de Paco, hoxe, con esa ópera que se trae entre mans.

“Iso é. Que describe polo miúdo aquel Século XII tan turbulento pero brillante para Galicia, no que houbera un rei, nado en Calda de Reis, xustamente, Afonso Raimúndez, fillo de Dona Urraca. Quen, xa viuva, tentaba casar co monarca aragonés, Alfonso I “El Batallador”, coa idea de que o seu primoxénito herdase a coroa, en canto de quen logo sería Afonso VII. E aí entran Xelmírez e o Conde de Traba, aio do príncipe, quen se opoñerán aos plans de Dona Urraca”.

Todo iso, segundo conta Paco, contado nesta ópera ambiciosa. Que. Ademais, bota man do barco da anacronía, para que nel naveguen, igualmente, Fernando Esquío, Castelao ou Rosalía de Castro, en papeis de grande nobreza (“noblesse obligue”, lástima fora), acadando así un conxunto brillante, xa se dixo, e de grande relevancia e ilustración. 

“Naturalmente todo isto supón un traballo moi laborioso. Que, espero, terá estrea definitiva en Ferrol, para maio de 2018. Que é a data na que todo estará disposto. Orquestra: a Andrés Gaos, de A Coruña, dirixida por Fernando Briones. Os arranxos, de Hugo Paradela, quen vé de traballar últimamente con Ainhoa Arteta. Logo, para o plantel de intérpretes conto con Ele Buche, Jorge Latino, Paco Regueiro, Ángel Lorrey, Cachi Huete e eu mesmo, faltando por confirmar aínda un par de nomes que teño en carteira. Ía paticipar o Príncipe Galín, amigo de toda a vida, desgrazadamente finado cando estabamos a parolar encol da súa entrada na miña ópera, mágoa. ¿Cómo se vai financiar? Por aí alguns atrancos que debemos solventar. A estrea terá lugar no Auditorio ferrolán. Lóxico se temos en conta que a ópera transcorre no Portus Magnus Artabrorum. E outro dos persoeiros que no argumento figuran é o mítico forzudo seranteño, Grandal. O suxeito aquel que para indicar unha dirección non fixo senón erguer o arado a xeito de gúia. O mesmo que servira para titular aquela novela do noso paisano, o alcalde Suárez García. O que me leva dicir que o Concello, a través do seu Concelleiro de Cultura, Suso Basterrechea, ten oferecido cinco mil euros cos que subsidiar a montaxe da miña ópera. Ora, malia que todos os participantes, comezando polo autor, poñamos o noso esforzo de maneira desinteresada, a orquestra, lóxicamente, ten de ser pagada. Subindo o seu caché a doce mil euros. Faltan, xa que logo, sete mil euros. Que, en boa lóxica, podería saír das entradas. Non obstante, segundo o criterio do noso Concello se o o Auditorio (ou o Jofre) son cedidos gratis non se lle pode cobrar ao publico asistente. Daquela fica a posibilidade de alugar calquera dos dous locais, ao prezo de mil douscentos euros, co que seguimos co mesmo problema. Ou sexa que, ou aparece un mecenas (difícil) ou as institucións oficiais botan unha man neste proxecto idealista, desde o punto de vista ético ou estético.

E na ollada de Paco Montero, alcendida pola luz de agosto, fica o brillo visionario. Merecente, por definición, de todo o apoio.